Ben je die pijn ook zo zat?

Inmiddels loop je al jaren rond met die klachten en is het een bron van frustratie en irritatie geworden. De klachten gaan op en af en zijn met momenten zo heftig, dat je niet meer weet wat je er aan kan doen. Je weet niet meer welke houding je moet aannemen. Waar je eerst nog dacht dat het er eenmaal bij hoort (eens in de maand als bijbehorende vrouwenkwaal bijvoorbeeld), is er nu geen touw meer aan vast te knopen. Ondanks al die wekelijkse, pijnlijke behandelingen bij de fysio kom je er maar niet vanaf. Dan heb je nog de alledaagse Ratrace met je gezin, je werk, je sociale leven… Je zou je zo graag weer eens fit en energiek als een 30 jarige willen voelen in plaats van 86 en versleten.

Je wordt moe van het steeds moeten uitleggen waarom je er even niet bij kan zijn. Wanneer je net op een feestje bent, zet je je glimlach op en doe je vol goede moed je hakken aan. Echter na een half uurtje heb je al een Genius Record op het aantal houdingen dat je geprobeerd hebt. Terwijl anderen genieten, voel jij je gedwongen om steeds ‘nee’ te zeggen. Je lichaam werkt niet meer mee. Zelfs dat ontspannende rondje wandelen met de hond, wat je eerder energie gaf, is nu te veel gevraagd.

De fysio heeft je al zo vaak behandeld dat het voelt alsof je je eigen plek op de behandelbank hebt. Je volgt adviezen op en je rekt en je strekt alsof je er een van de Barbapapa familie bent. Of je staat weer met het tennisballetje tegen de muur aan te masseren in de hoop dat je nét dat vervelendste plekje weet te vinden. Foto’s, echo’s en zelfs de huisarts helpen niet verder. De psycholoog kon je pijn ook niet wegnemen. Je hebt elke tip en oefening uitgeprobeerd, maar die nekpijn/rugpijn blijft als een onuitgenodigde gast in je leven.

De pijn beïnvloedt je relatie. Je partner en kinderen krijgen niet de aandacht die ze verdienen. Je geduld raakt sneller op dan ooit. Wanneer je kinderen je vragen of je met hen buiten gaat voetballen, reageer je snauwend: ‘Het gaat niet vanwege de pijn’. Je voelt je direct weer schuldig. Het voelt alsof je overleeft in plaats van leeft. Je wilt niets liever dan die actieve en vrolijke moeder en partner zijn.

Je hoofd draait overuren omdat je aan jezelf begint te twijfelen. ‘Ben ik gek aan het worden?’ Je vraagt jezelf af of je je aanstelt. Het voelt alsof je lichaam je in de steek laat en je tegenhoudt om het leven te leiden wat je voor ogen hebt. Hier pieker je regelmatig over. Vooral wanneer je ‘s avonds in bed een pijnvrije comfortabele houding zoekt, in de hoop dat je dan een nacht kan doorhalen. De vicieuze cirkel van negatieve gedachten en nog meer spanning en stress op je nek is rond. Ook je omgeving merkt hier de gevolgen van. Het lukt je niet altijd meer om ‘de goede vrede’ te bewaren.